پس از کشته شدن علی خامنهای، رهبر ایران توسط امریکا و اسرائيل، موضعگیریهای عجیب ولادیمیر پوتین، رییس جمهور روسیه در قبال متحدانش مورد توجه قرار گرفته است.
ولادیمیر پوتین در مجموع ۲۵ سال است که رهبری روسیه را به عهده دارد. از سال ۲۰۱۱ تا ۲۰۲۶ میلادی، طی ۱۵ سال دستکم پنج متحد نزدیک پوتین و از چهرههای سرشناس و خبرساز جهان توسط رقیب دیرینهی روسیه یعنی ایالات متحده امریکا سرنگون شدهاند.
معمر قذافی، رهبر لیبی
معمر قذافی، رهبر لیبی در اکتوبر ۲۰۱۱، با دخالت نظامی امریکا و توسط مخالفان سیاسی که سلاح امریکایی به دست داشتند، سرنگون و به طرز فجیعی کشته شد.
ولادیمیر پوتین به عنوان متحد سیاسی حکومت وقت لیبی، در واکنش به سرنگونی قذافی گفت «نیروهای ویژه خارجی نباید آنجا میبودند» این یک قتل و نابودی بدون محاکمه و تحقیق است که در حضور پهپادهای امریکایی صورت گرفت.
اما پوتین در تمام مدت که قذافی برای بقا میجنگید، کاری نکرد و پس از کشتن او نیز دست به اقدام عملی نزد.
ویکتور یانکوویچ، رییس جمهور اوکراین
در فبروری ۲۰۱۴، ویکتور یانوکوویچ، رییس جمهور وقت اوکراین که متحد پوتین بود، پس از چهار سال حکومت، در اثر مداخله امریکا و اتحاد مخالفان با رای پارلمان از مقامش برکنار شد.
اما پوتین در ماه بعد، ۴ مارچ ۲۰۱۴ فقط از وزیران خارجه لهستان، آلمان و فرانسه انتقاد کرد که با وجود تضمین توافق بین مخالفان و دولت اوکراین، به تعهدشان پایدار نماندند.
پوتین گفت این یک کودتا از سوی امریکا بود که به شکل خام و گستاخانه روسیه را فریب داد.
او فقط یانکوویچ را کمک کرد تا از کییف به شبهجزیره کریمه فرار کند. جایی که دو هفته بعد از برکناری یانکوویچ، پوتین با یک همهپرسی نمایشی و سپس حمله نظامی آن را به روسیه ملحق کرد.
بشار اسد، رییس جمهور روسیه
حکومت بشار اسد، رییس جمهور روسیه پس از ۲۴ سال، در اوایل دسامبر ۲۰۲۴ در اثر حمله گسترده اسلامگرایان فروپاشید.
پوتین به اسد کمک کرد که دمشق را به مقصد مسکو ترک کند. جای او را احمدالشرع گرفت؛ کسی که قبلا عضو ارشد داعش و القاعده بود و به ایالات متحده نزدیک است.
اما پوتین در محافل رسمی و علنی نه سرنگونی اسد را محکوم نمود و نه از عاملان آن یاد کرد.
بلکه دو هفته بعد به خبرنگاران گفت تغییر حکومت در سوریه به معنای شکست روسیه نیست. حدود یک سال بعد پوتین به احمد الشرع تبریک گفت که توانسته است تمامیت ارضی کشورش را زیر کنترل یک حکومت مرکزی بازگرداند.
نیکولاس مادورو، رییس جمهور ونزوئلا
در جنوری ۲۰۲۶، نیروهای امریکایی نیکلاس مادورو، رییس جمهور ونزوئلا را که ۱۱ سال کشورش را رهبری کرد، از اقامتگاه او در کاراکاس گرفتار و به نیویورک منتقل کردند؛ جایی که به اتهامهای مرتبط به مواد مخدر محاکمه خواهد شد.
اگرچند شورای امنیت ملی، وزارت خارجه و نمایندگی روسیه در سازمان ملل، این اقدام امریکا را محکوم کردند، اما شخص پوتین به عنوان متحد سیاسی مادورو تا هنوز هیچ ابراز نظر رسمی نکرده است.
علی خامنهای، رهبر ایران
۲۸ فبروری ۲۰۲۶، در اثر حملات گسترده امریکا و اسرائيل بر تهران، علی خامنهای رهبر و چندین مقام ارشد نظامی ایران کشته شدند.
خامنهای طی ۳۷ سال حکومتش روسیه را به عنوان همپیمانی برای روزهای بد جنگ و تحریم و متحدی برای مقابله با غرب میدید، اما پس از کشت شدن او پوتین هیچگونه کمک نظامی برای بقای نظام جمهوری اسلامی نکرده است.
یک روز بعد پوتین بیانیهای منتشر کرد که در آن خبری از عاملان رویداد نبود، فقط کشته شدن خامنهای را «ترور» خوانده بود و «نقض بیشرمانه همه هنجارهای اخلاق انسانی و حقوق بینالملل» توصیف کرده بود.
اکنون از متحدان سیاسی نزدیک پوتین در جهان فقط سه نفر باقی ماندهاند. الکساندر لوکاشنکو رییس جمهور بلاروس، شی جین پینگ رییس جمهور چین و کیم جونگ اون رهبر کوریای شمالی تنها سه نفری هستند که آشکارا در کنار پوتین ایستاده و با ایالات متحده مخالفت دارند.
