پروندهی پناهندگی دو خواهر و برادر اهل نیجریه در اتریش به یکی از بحثبرانگیزترین موضوعات روز در این کشور تبدیل شده و بار دیگر اختلاف نظرها درباره سیاستهای پناهندگی و مفهوم «ادغام موفق» را به صدر توجه آورده است.
جوزف ۲۲ ساله و ویکتوریا ۲۰ ساله سالها پیش بهعنوان کودکان بدون همراه وارد اتریش شدند و در دهکده کودکان SOS بزرگ شدند.
آنها در ایالت تیرول، بهویژه شهر اینسبروک، زندگی تازهای ساختند؛ تحصیل کردند، وارد بازار کار شدند و به گفته اطرافیانشان، کاملا در جامعه ادغام شدهاند.
جوزف و ویکتوریا حتا تأکید میکنند که دیگر ارتباطی با کشور زادگاه خود، نیجریه، ندارند.
با این حال، در ماه گذشته، مارچ ۲۰۲۶ میلادی ورق برگشت.
سومین درخواست پناهندگی جزف و ویکتوریا رد شد و اندکی بعد آنها توسط پولیس مهاجرت بازداشت شدند.
این خواهر و برادر بدون هشدار قبلی از هم جدا و به وین منتقل شدند تا روند اخراجشان آغاز شود؛ اقدامی که واکنشهای گستردهای را برانگیخت.
در تحولی غیرمنتظره، سفارت نیجریه از صدور مدارک سفر خودداری کرد و باعث شد اخراج موقتا متوقف شود. اما آینده این دو جوان همچنان در هالهای از ابهام است.
این پرونده موجی از اعتراضات اجتماعی و سیاسی را به همراه داشته است.
گروهی از دانشجویان اینسبروک با انتشار نامهی سرگشاده خواستار توقف اخراج شدند.
برخی سیاستمداران از جمله مقامهای حزب آزادی اتریش نیز این اقدام را «غمانگیز» توصیف کرده و خواهان بازنگری در تصمیم شدهاند.
با این حال، وزارت داخله اتریش بر موضع خود تأکید دارد و اعلام کرده که هر سه درخواست پناهندگی این خواهر و برادر افریقایی رد شده و روند اخراج همچنان در دستور کار است.
همچنین، ممنوعیت ورود دو ساله برای این دو نفر اعمال شده که اکنون در دادگاه قانون اساسی در حال بررسی است.
این پرونده بهخوبی نشان میدهد که مرز میان قانون، انسانیت و سیاست در موضوع مهاجرت تا چه اندازه حساس و پیچیده شده و مسایل مهاجرت چطور افراد یک جامعه و سیاستمداران را در جناحهای متفاوت قرار میدهد.
