دومین یک‌شنبه ماه می، که از سوی سازمان ملل متحد به‌عنوان روز جهانی مادر گرامی داشته می‌شود، در بسیاری از کشورهای جهان با گل، هدیه و تجلیل از مقام مادر همراه است؛ اما در افغانستان زیر حاکمیت گروه طالبان، میلیون‌ها مادر این روز را در سایه فقر، محدودیت و بی‌سرنوشتی سپری می‌کنند.

در حالی‌ که در بسیاری از کشورها از نقش مادران در ساختن آینده جوامع قدردانی می‌شود، زنان افغانستان در نزدیک به پنج سال گذشته با محدودیت‌های گسترده، محرومیت از کار و حذف تدریجی از جامعه روبه‌رو توسط گروه طالبان بوده‌اند. بسته ماندن مکاتب و دانشگاه‌ها به روی دختران، بسیاری از مادران را نیز با نگرانی عمیق نسبت به آینده فرزندان‌شان مواجه کرده است.

گروه طالبان پس از بازگشت به قدرت، با اعمال سیاست‌های سخت‌گیرانه علیه زنان، زندگی میلیون‌ها مادر را به بحران کشانده‌اند. بسیاری از زنان که پیش از این در اداره‌ها، مکتب‌ها و نهادهای اجتماعی کار می‌کردند، اکنون خانه‌نشین شده‌اند و در کنار فشارهای اقتصادی، بار سنگین ناامیدی و نگرانی را نیز تحمل می‌کنند.

نوریه کارمند یپشین وزارت امور زنان و یک مادر در کابل که دخترش برای چهار سال متوالی از رفتن به مکتب محروم مانده، می‌گوید: «طالبان فقط دروازه مکتب را نبستند؛ آینده دختران ما را از ما گرفتند.»

او می‌افزاید: «هر روز دخترم کتاب‌هایش را نگاه می‌کند و می‌پرسد چه زمانی دوباره درس می‌خواند، اما من پاسخی ندارم.»

این زن می‌گوید: «برای یک مادر، هیچ چیزی دردناک‌تر از نابودی آینده فرزندش نیست.»

عابده الهام مادر دیگری در تخار که پس از ممنوعیت کار زنان شغلش را از دست داده، می‌گوید سیاست‌های طالبان بسیاری از خانواده‌ها را به مرز فروپاشی رسانده است.

او می‌گوید: «طالبان زنان را از جامعه حذف کردند، اما هیچ پاسخی برای فقر و گرسنگی کودکان ما ندارند.»

این زن می‌افزاید: «وقتی مادری نتواند برای فرزندش نان و آموزش فراهم کند، یعنی امید از یک خانواده گرفته شده است.»

به گفته او، بسیاری از مادران افغانستان امروز زیر فشار فقر و محدودیت، آرام‌آرام فرسوده می‌شوند.

در همین حال، یک مادر بیوه در بدخشان می‌گوید پس از تسلط طالبان مجبور شده برای تأمین مخارج خانواده‌اش کارهای سخت و کم‌درآمد انجام دهد. او می‌گوید: «ما فقط برای زنده ماندن می‌جنگیم؛ نه زندگی می‌کنیم و نه آینده‌ای می‌بینیم.»

این زن می‌افزاید: «گاهی شب‌ها فرزندانم گرسنه می‌خوابند و من تا صبح از درماندگی گریه می‌کنم.»

او می‌گوید بزرگ‌ترین قربانی وضعیت کنونی افغانستان، مادرانی هستند که بار فقر، ترس و ناامیدی را به تنهایی به دوش می‌کشند.

در حالی که جهان از مقام مادر تجلیل می‌کند، در افغانستان تحت حاکمیت گروه طالبان، میلیون‌ها مادر همچنان میان فقر، سرکوب و ناامیدی فراموش شده‌اند؛ زنانی که صدای‌شان کمتر شنیده می‌شود، اما هر روز سنگین‌ترین بار بحران را حمل می‌کنند.