رسانه بریتانیایی «دیلی‌میل» در گزارشی اختصاصی، روایت زندگی زنی ۳۳ ساله افغانستانی به نام شکریه را منتشر کرده که می‌گوید گروه طالبان در دوره نخست و دوم حاکمیت خود، او و خانواده‌اش را هدف خشونت، شکنجه و سرکوب قرار داده‌اند.

این گزارش که توسط الیانا سیلور، خبرنگار ارشد بخش بین‌الملل دیلی‌میل منتشر شده، زندگی شکریه را از کودکی تا پس از بازگشت طالبان به قدرت در سال ۲۰۲۱ روایت می‌کند؛ روایتی که از شلاق‌زدن پدرش در برابر مردم، ازدواج اجباری اعضای خانواده و بازداشت و شکنجه خودش حکایت دارد.

شکریه گفته است نخستین‌بار در هشت‌سالگی خشونت طالبان را تجربه کرد؛ زمانی که پدرش به دلیل همکاری با حکومت پیشین افغانستان در برابر مردم شلاق زده شد، صورتش را با تیل سیاه کردند و او را در کوچه‌های روستا گرداندند.

پدر شکریه در زمان حکومت محمد نجیب‌الله افسر نظامی بود و به گفته او، همین سابقه باعث شد طالبان خانواده‌شان را هدف قرار دهند.

او گفته است افراد  گروه طالبان یک شب به خانه‌شان یورش بردند و مادرش را مورد ضرب‌وشتم قرار دادند. به گفته شکریه، طالبان از مادرش می‌پرسیدند شوهرش کجاست و او برای نجات جان همسرش گفته بود که وی در جنگ کشته شده است.

براساس این گزارش، گروه طالبان روز بعد باشندگان روستا را در مسجد جمع کردند و اعلام کردند زنانی که شوهر ندارند و بدون سرپرست مرد زندگی می‌کنند، باید با اعضای طالبان ازدواج کنند. طالبان هشدار داده بودند خانواده‌هایی که مخالفت کنند، کشته خواهند شد.

شکریه می‌گوید پدرش برای نجات همسرش خود را تسلیم طالبان کرد، اما خانواده برای آزادی او مجبور شد عمه ۱۷ ساله‌اش را به ازدواج یک عضو طالبان درآورد. او گفته است عمه‌اش به قندهار منتقل شد و از آن زمان تاکنون هیچ خبری از او در دست نیست.

او همچنین گفته است در آن سال‌ها خانواده‌ها از این‌که طالبان متوجه حضور دختران نوجوان در خانه شوند، هراس داشتند؛ زیرا به گفته او، طالبان دختران بالاتر از ۱۳ سال را به ازدواج اجباری وادار می‌کردند.

پس از سقوط نخستین حکومت طالبان، شکریه به‌گونه مخفیانه وارد برنامه‌های سوادآموزی شد و بعدها توانست به مکتب برود. او در ادامه به اردوی ملی افغانستان پیوست و در وزارت دفاع ملی کار کرد. شکریه یکی از ۱۱۰ زن افغان بود که برای آموزش نظامی به ترکیه فرستاده شدند.

اما با بازگشت طالبان به قدرت در اگست ۲۰۲۱، او شغلش را از دست داد و نتوانست تحصیلاتش را ادامه دهد. شکریه می‌گوید طالبان زنان را از زندگی عادی محروم کردند و افغانستان به «زندانی بدتر از جهنم» برای زنان تبدیل شد.

به گفته او، حدود ۴۰ روز پس از سقوط کابل، افراد طالبان نیمه‌شب به خانه خانواده‌اش حمله کردند و او و پدرش را بازداشت کردند. شکریه گفته است طالبان او را به همکاری با خارجی‌ها و «خیانت به اسلام» متهم کرده بودند.

او در گفت‌وگو با دیلی‌میل گفته است در یک محل بازداشت غیررسمی در کابل شکنجه شده، زانوهایش آسیب جدی دیده و از ناحیه سر نیز ضربه خورده است. شکریه افزوده که در جریان بازجویی‌ها هیچ وکیل یا نهاد ناظری حضور نداشت و اجازه تماس با بیرون را نیز نداشت.

شکریه گفته است طالبان او را «زن کافر»، «برده» و «خائن» می‌خواندند و بارها به او گفته بودند که «نان امریکایی‌ها را خورده است.»

او هنوز به دلیل آسیب‌های جسمی ناشی از شکنجه دارو مصرف می‌کند و برای درمان آسیب‌های روانی نیز تحت مراقبت است.

پس از آزادی، شکریه و خانواده‌اش افغانستان را ترک کردند و از مسیرهای خطرناک به ایران و سپس پاکستان رفتند. او گفته است در جریان فرار، خواهرش که در نوجوانی به ازدواج اجباری وادار شده بود، در یک حادثه شدید زخمی شد و پس از از دست دادن نوزادش جان باخت.

شکریه اکنون در پاکستان منتظر دریافت ویزا برای انتقال به امریکای لاتین است. او در بخشی از این گزارش گفته است که نفوذ طالبان حتی پس از خروج زنان افغان از کشور نیز ادامه دارد؛ زیرا بسیاری از روندهای پناهندگی همچنان به اسناد تأییدشده توسط اداره‌های تحت کنترل طالبان وابسته است.

او از جامعه جهانی انتقاد کرده و گفته است: «ما زندانی هستیم و هیچ‌کس به ما کمک نمی‌کند. جهان فریادهای ما را نادیده گرفته و ما فقط تلاش می‌کنیم زنده بمانیم.»