در ولایت بادغیس، افزایش استفاده‌ی غیرمسلکی و بی‌رویه از دواهای کیمیاوی در کشت‌زارهای گندم، نگرانی‌های جدی در میان باشندگان محل و کارشناسان محیط‌زیست ایجاد کرده است. دهقانان برای مقابله با آفات کشاورزی به استفاده گسترده از مواد سمی روی آورده‌اند؛ موادی که به گفته متخصصان، نه‌تنها آفات را از بین می‌برد، بلکه سلامت انسان، خاک و منابع آبی را نیز تهدید می‌کند.

شماری از باشندگان محل و کشاورزان روز چهارشنبه، ۳۰ ثور، در گفت‌وگو با اکسوس می‌گویند بوی تند این مواد کیمیاوی هنگام دواپاشی در فضای روستاها پخش می‌شود و تا ساعت‌ها باقی می‌ماند؛ وضعیتی که زندگی روزمره مردم را با مشکل روبه‌رو کرده است.

محمد رحیم، یکی از باشندگان ولسوالی آب‌کمری بادغیس که مصروف کشاورزی است، می‌گوید: «وقتی دواپاشی شروع می‌شود، نفس کشیدن سخت می‌شود. کودکان سرفه می‌کنند و بزرگ‌ترها هم دچار سردرد و ضعف می‌شوند. کسی نیست که مردم را آگاه بسازد یا نظارت کند.»

او می‌افزاید که افزایش آفات زراعتی، کشاورزان را مجبور به استفاده از دواهای قوی کرده است: «اگر دوا نپاشیم، تمام زراعت از بین می‌رود. اما مشکل این است که دواهای خوب و معیاری در دسترس ما نیست. هر چیزی که پیدا کنیم استفاده می‌کنیم.»

در همین حال، نگرانی‌ها درباره تأثیرات درازمدت این مواد بر سلامت انسان و محیط‌زیست رو به افزایش است. عنایت‌الله، یکی دیگر از باشندگان ولسوالی جوند، از بروز مشکلات تنفسی، حساسیت‌های شدید و بیماری‌های پوستی در میان باشندگان مناطق زراعتی خبر می‌دهد.

نعمت‌الله صائب سروری، کارشناس امور زراعت و محیط‌زیست، در صفحه فیسبوک خود نوشته است که این روند می‌تواند پیامدهای جدی و جبران‌ناپذیر داشته باشد.

او می‌گوید: «استفاده غیرمعیاری از دواهای کیمیاوی در زراعت یک تهدید چندبعدی است. این مواد علاوه بر از بین بردن حشرات مفید، خاک را فقیر می‌سازند، کیفیت آب را کاهش می‌دهند و در نهایت وارد زنجیره غذایی انسان می‌شوند.»

به گفته او، نبود آگاهی کافی میان کشاورزان و ضعف نظارت نهادهای مسئول از عوامل اصلی گسترش این مشکل است: «اگر برنامه‌های آموزشی و نظارتی جدی گرفته نشود، در آینده نزدیک شاهد افزایش بیماری‌های مزمن و کاهش حاصل‌دهی زمین‌های زراعتی خواهیم بود.»

او همچنین پیشنهاد می‌کند که استفاده از روش‌های بدیل، دواهای کم‌ضرر و آموزش کشاورزان می‌تواند از شدت این بحران بکاهد.

در شرایطی که کشاورزی یکی از منابع اصلی معیشت مردم بادغیس به شمار می‌رود، ادامه این وضعیت می‌تواند هم امنیت غذایی و هم سلامت عمومی را با خطر مواجه سازد.