سمیرا نوا، بانوی سیاستمدار افغانستانی‌تبار به عنوان وزیر اقلیم، انرژی و تأمینات دانمارک معرفی شد.

فهرست اعضای کابینه‌ی دولت جدید دانمارک به رهبری «مته فردریکسن» از حزب سوسیال دموکرات امروز(چهارشنبه ۱۳ جوزا/۳ جون) به دفتر پادشاه این کشور ارائه شد.

در میان اعضای کابینه‌ی او، نام «سمیرا نوا» از حزب سوسیال‌لیبرال به عنوان وزیر اقلیم، انرژی و تأمینات دانمارک توجه گسترده رسانه‌ها را جلب کرد.

نوا که از چهره‌های نسل جدید سیاست‌مداران مهاجر در اروپا به شمار می‌رود.

او نخستین زن افغانستانی‌تبار است که به چنین جایگاه بلند دولتی در دانمارک می‌رسد.

دولت دانمارک در بیانیه‌ای نوشته است که سمیرا نوا مسوولیت وزارت اقلیم، انرژی و تأمینات را در کابینه جدید به عهده گرفته است؛ وزارتخانه‌ای کلیدی که در سال‌های اخیر نقش مهمی در سیاست‌های سبز، انرژی‌های تجدیدپذیر و مدیریت بحران اقلیمی اروپا داشته است.

معرفی او بخشی از تغییرات گسترده در دولت جدید دانمارک عنوان شده که برای نخستین‌بار در تاریخ این کشور، شمار زنان در آن از مردان بیشتر است؛ ۱۱ زن و ۱۰ مرد.

سمیرا نوا در ۳۰ مارچ ۱۹۸۸ در شهر آلبورگ دانمارک به دنیا آمده است.

خانواده‌ی او در سال ۱۹۸۶ در جریان جنگ‌های داخلی افغانستان، کشور را ترک کرده و به دانمارک پناه بردند.

سمیرا در شهر روسکیله بزرگ شد و تحصیلات خود را در رشته اقتصاد در دانشگاه کپنهاگ به پایان رسانده است.

او عضو حزب «رادیکاله ونستره» یا سوسیال‌لیبرال است که از سیاست‌های مهاجرتی معتدل، برابری اجتماعی و توسعه سبز حمایت می‌کند.

سمیرا نوا از سال ۲۰۱۹ عضو پارلمان دانمارک است و در انتخابات امسال توانست بیش از ده هزار رأی شخصی کسب کند که یکی از بالاترین آرا در حزبش محسوب می‌شود.

در زندگی شخصی، سمیرا نوا با «نوید امینی» ازدواج کرده و دارای دو فرزند است.

او بارها در سخنرانی‌ها و مصاحبه‌هایش گفته که تجربه مهاجرت خانواده‌اش و استقبال جامعه دانمارک از آنان، نقش مهمی در شکل‌گیری دیدگاه‌های سیاسی و اجتماعی او داشته است.

معرفی سمیرا نوا به کابینه دانمارک در حالی صورت می‌گیرد که زنان در افغانستان، سرزمین مادری او، با شدیدترین محدودیت‌های سیاسی و اجتماعی روبه‌رو هستند.

پس از بازگشت طالبان به قدرت در سال ۲۰۲۱، زنان از آموزش عالی، بسیاری از مشاغل دولتی و فعالیت‌های سیاسی کنار گذاشته شدند و عملا هیچ نقشی در ساختار رسمی قدرت ندارند.

در چنین فضایی، حضور یک زن افغانستانی‌تبار در کابینه یکی از کشورهای اروپایی، برای بسیاری‌ها نمادی از تفاوت سرنوشت زنان افغانستان در داخل و خارج از کشور تلقی می‌شود.