هم‌زمان با ۱۰ جون، روز جهانی صنایع دستی، زنان صنعت‌گر در افغانستان می‌گویند با وجود ظرفیت‌های گسترده فرهنگی و اقتصادی، محدودیت‌های اعمال‌شده از سوی گروه طالبان باعث کاهش تولید، محدود شدن بازار و رکود در این بخش شده است.

افغانستان از جمله کشورهایی است که صنایع دستی در آن نقش مهمی در هویت فرهنگی و اقتصاد محلی دارد. فرش‌بافی، خامک‌دوزی، گلیم، نمد، کلالی و سایر هنرهای دستی در ولایت‌های مختلف، همواره بخشی از زندگی و درآمد خانواده‌ها، به‌ویژه زنان، بوده است.

با این حال، شماری از زنان فعال در این حوزه در گفت‌وگو با اکسوس می‌گویند پس از تغییرات سیاسی اخیر، فرصت‌های کاری آنان به‌شدت محدود شده و دسترسی به بازارهای داخلی و خارجی کاهش یافته است.

سمیه عارفی، یکی از صنعت‌گران، می‌گوید محدودیت‌های جنسیتی و شرایط موجود باعث شده است بسیاری از زنان یا کارگاه‌های خود را تعطیل کنند یا فعالیت‌شان را به داخل خانه‌ها محدود سازند.

او می‌گوید حتی در برخی موارد، حضور زنان در نمایشگاه‌ها تنها در صورت حضور «محرم» امکان‌پذیر است؛ موضوعی که روند معرفی محصولات را دشوار ساخته است.

شماری دیگر از زنان صنعت‌گر نیز می‌گویند نبود دسترسی کافی به مواد خام، کاهش فرصت‌های نمایش و فروش محصولات و محدودیت‌های رفت‌وآمد، بازار صنایع دستی را با رکود جدی روبه‌رو کرده است.

با وجود این چالش‌ها، زنان همچنان بر نقش صنایع دستی در حفظ هویت فرهنگی و ایجاد درآمد تأکید دارند و می‌گویند این بخش در صورت حمایت می‌تواند به یکی از منابع مهم اشتغال و صادرات تبدیل شود.

کارشناسان فرهنگی نیز صنایع دستی را بخشی از میراث زنده افغانستان می‌دانند که انتقال آن از نسل به نسل به حفظ تنوع فرهنگی و هویت قومی کمک می‌کند.

با این حال، ادامه محدودیت‌ها و نبود حمایت ساختاری، آینده این بخش را با ابهام روبه‌رو کرده است؛ در حالی که صنایع دستی می‌توانست یکی از ظرفیت‌های مهم اقتصادی و فرهنگی کشور باقی بماند.