ثواب یا ارزش غذایی؛ چرا باید روزه را با خرما افطار کرد؟
افطار با خرما یکی از شناختهشدهترین سنتهای مسلمانان در ماه رمضان است؛ سنتی که ریشه در تاریخ اسلام دارد و امروزه از منظر علمی و تغذیهای نیز مورد تأیید قرار گرفته است.
مسلمانان در بسیاری از کشورهای اسلامی، روزهی خود را هنگام آذان مغرب با یک یا چند دانه خرما و آب میشکنند. رسمی که برگرفته از سیرهی پیامبر اسلام است.
در کشورهای اسلامی از جمله افغانستان باور رایج براین است که افطار با خرما «ثواب» دارد.
براساس منابع معتبر دینی، پیامبر اسلام توصیه کرده است که روزه با خرما افطار شود و در صورت نبود خرما، آب جایگزین آن باشد.
این سنت در طول قرنها بهعنوان یک رفتار مذهبی و نمادین حفظ شده و امروزه بخشی جداییناپذیر از آیین رمضان بهشمار میرود.
اما فقط پای ثواب در کار نیست؛ شاید بهتر باشد «ارزش غذایی» خرما را نیز مدنظر بگیریم.
در کنار بُعد دینی، پژوهشهای علمی نیز نشان میدهند که خرما گزینهای مناسب برای افطار است.
براساس نتایج پژوهش علمی که در کتابخانه ملی پزشکی ایالات متحده منتشر شده، خرما سرشار از قندهای طبیعی مانند گلوکز و فروکتوز است که پس از ساعتها روزهداری، بهسرعت انرژی بدن را تأمین میکند.
اکادمی آکسفورد نیز در نتیجه یک پژوهش یادآوری کرده است که وجود فیبر، پتاسیم و منیزیم در خرما به تنظیم قند خون، بهبود عملکرد دستگاه گوارش و جبران کمبود الکترولیتها کمک میکند.
کارشناسان تغذیه تأکید میکنند که آغاز افطار با خوراکی سبک مانند خرما، از وارد شدن شوک ناگهانی به معده جلوگیری کرده و بدن را برای دریافت غذای اصلی آماده میسازد.
به همین دلیل، افطار با خرما نهتنها یک سنت مذهبی، بلکه انتخاب هوشمندانه برای سلامت بدن نیز محسوب میشود.
