گلمحمد، دامداری در ولسوالی بگرام ولایت پروان، هنوز نمیتواند شوک از دست دادن دو فرزند نوجوانش را فراموش کند. او میگوید: «ماینهای باقیمانده از جنگ جان دو نوجوانم را گرفت.» این تراژدی زندگی ساده و وابسته به طبیعت خانواده او را بهکلی تغییر داده است.
هر روز پیش از طلوع آفتاب، گلمحمد گوسفندانش را به کوه میبرد؛ مسیری که برای او هم منبع درآمد و هم بخشی از هویت خانوادهاش است. اما دو پسر ۱۲ و ۱۶ سالهاش در انفجار یک سرگلوله هاوان بهجامانده از جنگ جان باختند و خاطرات آن روز هنوز هر صبح با او همراه است.
او با صدایی پر از غم در صحبت با اکسوس میگوید: «هیچ چیزی نمیتواند جای خالی آنها را پر کند. هر قدمی که در کوه برمیدارم، خاطرات آن روز دوباره جلوی چشمم میآید.»
گلمحمدتأکید میکند که حتی با پایان جنگهای گسترده، تهدید ماینها هنوز جزئی از زندگی روزمره آنهاست. کوهها، دشتها و حتی برخی خانهها آلوده به مهمات منفجرنشده هستند و هر لحظه امکان وقوع حادثه مرگبار وجود دارد.
در همین حال، عبدالفتاح فایز، سخنگوی فرماندهی امنیه گروه طالبان در کاپیسا، میگوید: «تلاشها برای پاکسازی ماینها و افزایش آگاهی عمومی ادامه دارد، اما خطر هنوز در بسیاری از ولسوالیها پابرجاست. ولسوالیهای تگاب، الهسای، نجراب و کوهبند همچنان جزو مناطقی هستند که مردم بیشتر در معرض خطر ماینها قرار دارند.»
فایز هشدار میدهد که حتی زمینهای کشاورزی، کوهها و دشتها میتوانند لحظهای به میدان خطر تبدیل شوند و هر حرکت کوچک ممکن است فاجعه به بار آورد.
گفتنی است که میراث جنگ در افغانستان هنوز زنده است و قربانیان آن تنها کسانی نیستند که مستقیماً در میدان نبرد حضور داشتهاند. خانوادههای سادهای مثل گلمحمد، که به دنبال زندگی روزمره و امرار معاش هستند، همچنان با سایه ماینها دستوپنجه نرم میکنند و هر قدم در زمین و کوه میتواند به تراژدی تبدیل شود.
