شماری از پناهجویان افغانستان در ایران میگویند در شرایطی از ناامنی و بلاتکلیفی زندگی میکنند که با تشدید حملات هوایی اخیر امریکا و اسرائیل، نگرانیهایشان بیشتر شده است.
این پناهجویان روز شنبه، ۱۵ حمل در گفتوگو با اکسوس گفتهاند که برای فرار از تهدید و انتقامجویی گروه طالبان، افغانستان را ترک کرده و به ایران پناه آوردهاند، اما اکنون نیز احساس امنیت ندارند.
به گفته آنان، صدای انفجارها در برخی مناطق بهگونهای پیوسته شنیده میشود و این وضعیت نهتنها فشار روانی ایجاد کرده، بلکه به خانههایشان نیز آسیب رسانده است.
یکی از این پناهجویان میگوید: «شب و روز در اضطراب هستیم؛ دیوارهای خانه ترک برداشته و نمیدانیم چه زمانی وضعیت بدتر میشود.»
در عین حال، گزارشها از داخل ایران نشان میدهد که زندگی روزمره در بسیاری از شهرها همچنان ادامه دارد. برخی شهروندان میگویند که فعالیتهای عادی جریان دارد و بسیاری تلاش میکنند روال معمول زندگی خود را حفظ کنند. در برخی نقاط، حامیان حکومت در خیابانها حضور یافته و شعارهایی در حمایت از نظام سر میدهند، در حالیکه گروهی دیگر از مردم سرگرم کار و معیشت خود هستند.
یک پناهجوی افغانستان در گفتوگو با اکسوس میگوید: «زندگی در ظاهر ادامه دارد؛ جوانان به کافهها میروند و رفتوآمدها برقرار است، اما فضا مثل قبل نیست.»
به گفته او، تهران نسبت به گذشته خلوتتر شده و برخی مغازهها زودتر از معمول بسته میشوند.
این فرد همچنین به وضعیت اینترنت اشاره کرده و میگوید که برخلاف اعتراضات ماه جدی سال گذشته، اینبار اینترنت بهطور کامل قطع نشده است.
با این حال، به گفته او، دسترسی آزاد محدود است و بسیاری از کاربران برای اتصال به اینترنت جهانی از فیلترشکن استفاده میکنند.
همزمان، گزارشهایی از تلفات غیرنظامیان نیز منتشر شده است. برخی رسانههای ایرانی گفتهاند که در پی یک حمله هوایی در شهر ری در نزدیکی تهران، شش عضو یک خانواده پناهجوی افغانستان کشته شدهاند.
بر اساس این گزارشها، چهار شهروند ایرانی نیز در این حمله جان باختهاند.
پیشتر نیز خبرگزاری تسنیم گزارش داده بود که یک شهروند افغانستان به نام «کوثر عادلی» در حملهای به مناطق مسکونی در خیرآباد ورامین کشته شده است.
با این حال، آمار دقیق تلفات پناهجویان افغانستان در این حملات هنوز مشخص نیست و منابع مستقل این ارقام را تأیید نکردهاند.
در چنین شرایطی، بسیاری از پناهجویان میگویند میان ناامنی و بیسرنوشتی گیر ماندهاند؛ نه امکان بازگشت به افغانستان را دارند و نه چشمانداز روشنی برای آینده خود در ایران میبینند.
