روزی انس حقانی در زندان بگرام محبوس بود؛ اما امروز او در خیابان‌های کابل قدم می‌زند. این تصویر، روایتی از چرخش قدرت در افغانستان است؛ جایی که زندانی دیروز، امروز در جایگاه قدرت قرار دارد و در خیابان‌های پایتخت، بدون نگرانی از حملات انتحاری، آزادانه گشت‌وگذار می‌کند.
اما آیا این آزادی برای همه است؟ به گفته‌ی منتقدان این گروه، آنان نمی‌توانند مانند حقانی آزادانه در کشور خود قدم بزنند. شمار زیادی از شهروندان افغانستان ناگزیر به مهاجرت یا ترک اجباری کشور شده‌اند و از حق زندگی و حضور آزادانه در سرزمین خود محروم مانده‌اند.
اما پرسش دیگری نیز مطرح می‌شود: چطور یک مقام بلندپایه طالبان می‌تواند بدون نگرانی از ترور، آزادانه در خیابان‌های کابل قدم بزند؟
یاسین ضیا، رهبر جبهه آزادی افغانستان، در یکی از سخنرانی‌های خود گفته بود که امنیت کنونی افغانستان را آنان فراهم کرده‌اند؛ زیرا به گفته‌ی او، این جبهات است که دست به حملات تروریستی و انتحاری نمی‌زنند و امنیت شهروندان افغانستان را برهم نمی‌زنند.
این سخنان پرسش مهمی دیگری را نیز مطرح می‌کند: آیا امنیت امروز کابل صرفاً نتیجه‌ی نبود حملات تروریستی از سوی مخالفان طالبان است، یا به قدرت رسیدن کسانی که در گذشته در حملات انتحاری افغانستان نقش داشته‌اند، و یا ترکیبی از هر دو عامل؟
