نصیراحمد اندیشه، نماینده افغانستان در شورای حقوق بشر سازمان ملل متحد می‌گوید شورای امنیت سازمان ملل در یک اقدام علیه «استبداد و دیپلماسی گروگان‌گیری» طالبان را از «مقامات بالفعل» به «مقامات ذی‌ربط» تقلیل داده است.

اندیشه امروز(دوشنبه، ۲۵ جوزا) در ایکس نوشته است که همزمان شورای حقوق بشر و مجمع عمومی سازمان ملل در مورد میانمار نیز اسنادی را تصویب کرده‌اند که مشروعیت دیپلماتیک از طریق قدرت نظامی را نفی می‌کند.

آقای اندیشه گفته است که طالبان دیگر به عنوان «مقامات بالفعل» افغانستان شناخته نمی‌شوند.

به گفته‌ی او، در عوض، شورای امنیت سازمان ملل از عبارت «مقامات ذی‌ربط» استفاده خواهد کرد.

نماینده افغانستان گفته است که «این تنزل رتبه طالبان از حاکمان بالفعل به بازی‌گران ذی‌ربط عمدا مشروعیت قانونی خزنده‌ای را که رژیم به شدت به دنبال آن است، از بین می‌برد.»

صبح امروز مجمع عمومی و شورای حقوق بشر سازمان ملل متحد پس از بحث روی میانمار کرسی‌های این کشور را همچنان در اختیار نمایندگان دولت سایه (دولت وحدت ملی دموکراتیک میانمار) حفظ و از دسترسی «شورای نظامی» حاکم، به این کرسی‌ها جلوگیری کرد.

نصیراحمد اندیشه گفته است که این اقدامات «واکنش هماهنگ و قانونی» علیه استبداد و «دیپلماسی گروگان‌گیری» است.

او افزوده است که طالبان و شورای نظامی میانمار از دیپلماسی گروگان‌گیری استفاده می‌کنند.

دیپلماسی که براساس آن یک قدرت نظامی یا گروه پس از کنترل پایتخت کشور، جمعیت غیرنظامی، دسترسی ژئوپلیتیکی و ثبات منطقه‌ای را گروگان می‌گیرد تا دموکراسی‌های غربی را به بازی تعامل و عادی‌سازی معاملات وادار کنند.

پیش از این تعامل با چنین گروه‌هایی تحت عنوان «عمل‌گرایی» استدلال و توجیه می‌شد. زیرا استدلال آنان این بود که چون پایتخت کشور و توپ‌ و تانک را در اختیار دارند، جهان باید با آن‌ها به عنوان «دولت» رفتار کند.

اما نماینده افغانستان در شورای حقوق بشر می‌گوید اقدامات جدید سازمان ملل نشان می‌دهد که جامعه بین‌المللی شروع به جدا کردن «کنترل سرزمینی» از «اعتبار دیپلماتیک» کرده است.

نصیراحمد اندیشه از اتحادیه اروپا و کشورهای منطقه خواسته است که باید فوری در مواضع خود در قبال طالبان تجدید نظر کنند.

او افزوده است که این یک پیام مستقیم به اتحادیه اروپا و نهادهای منطقه‌ای است که در حال حاضر در حال بررسی گسترش روابط یا دعوت از هیات‌های طالبان تحت پوشش «تعامل عمل‌گرایانه» هستند.

آقای اندیشه تاکید کرده است که حفظ اعتبارنامه‌های دولت سایه در میانمار و رد به رسمیت شناختن قانونی طالبان در افغانستان در عرصه بین‌المللی، نشان می‌دهد که نیروی نظامی خام دیگر تضمین‌کننده‌ی جایگاهی در میز مذاکره نیست.

او گفته است که «برای نیروهای دموکراتیکی که از سایه‌ها یا تبعید می‌جنگند، سپر دیپلماتیک همچنان پابرجاست.»