یک پرستار افغانستانی که نامش فاش نشده، در گزارشی در روزنامه تلگراف از تجربه کار در هرات و تلاش برای ارائه خدمات صحی به زنان در مناطق محروم افغانستان روایت کرده است؛ روایتی انسانی از زندگی روزمره در سایه محدودیت‌های گسترده بر زنان.

او در این گزارش که روز چهارشنبه، ۱۷ جون، منتشر شده، می‌گوید زنان در افغانستان برای خروج از خانه اغلب باید با «محرم» مرد همراه باشند و در بسیاری موارد از مراجعه به داکتران مرد، به‌ویژه در حوزه صحت باروری، محروم هستند. به گفته او، این محدودیت‌ها دسترسی بسیاری از زنان به خدمات ابتدایی درمانی را به‌شدت کاهش داده و در برخی موارد پیامدهای جدی و خطرناک به دنبال داشته است.

این پرستار که در هرات فعالیت می‌کند، می‌گوید در جریان کار خود بارها شاهد بوده است که زنان به دلیل تأخیر در دریافت خدمات صحی یا ناتوانی در مراجعه به مراکز درمانی، با مشکلات جدی مواجه شده‌اند؛ مشکلاتی که در بسیاری موارد قابل پیشگیری بوده‌اند.

او در ادامه از مسیر شخصی‌اش برای ورود به حرفه پرستاری نیز یاد می‌کند و می‌نویسد که با وجود علاقه به کار در حوزه صحت، کمبود فرصت‌های آموزشی عملی و فشارهای اقتصادی بر خانواده، مسیرش با دشواری‌های زیادی همراه بوده است. به گفته او، وضعیت اقتصادی خانواده باعث شده است برخی اعضا برای تأمین هزینه‌های زندگی از آموزش باز بمانند.

با این حال، او می‌گوید شرکت در یک برنامه آموزشی مؤسسه «ام‌اس‌آی افغانستان» نقطه عطفی در زندگی‌اش بوده و زمینه ورود او به کار عملی در بخش صحت را فراهم کرده است. او اکنون در یکی از تیم‌های سیار این نهاد فعالیت می‌کند و همراه همکارانش به‌صورت خانه‌به‌خانه به زنان خدمات ابتدایی صحت باروری، مشاوره و روش‌های تنظیم خانواده ارائه می‌دهد.

در این روایت، به چالش‌های فرهنگی نیز اشاره شده است؛ به‌ویژه دشواری صحبت درباره روش‌های جلوگیری از بارداری در جامعه‌ای که فشارهای اجتماعی و سنتی همچنان بر تصمیم‌گیری زنان سایه انداخته است.

او نمونه‌ای از زنی را روایت می‌کند که با داشتن شش فرزند، پس از دریافت مشاوره تصمیم به استفاده از وسیله داخل‌رحمی جلوگیری از بارداری (آی‌یودی) گرفته و از کاهش نگرانی‌هایش نسبت به آینده خانواده‌اش سخن گفته است.

این روایت در مجموع تصویری روشن از وضعیت زنان و کادرهای صحی زن در افغانستان ارائه می‌دهد؛ جایی که پرستاران در خط مقدم نظام سلامت تلاش می‌کنند شکاف‌های عمیق در دسترسی به خدمات درمانی را کاهش دهند، در حالی که محدودیت‌های ساختاری همچنان بر کیفیت و گستره این خدمات سایه انداخته است.