مکتب مخفی
آرایشگاه‌ مخفی
AP

از آرایشگاه مخفی تا مکتب خانگی؛ زنان افغانستان چگونه طالبان را به چالش می‌کشند؟

آسوشیتدپرس در گزارشی از زندگی پنهانی سه زن در کابل روایت کرده است که با وجود محدودیت‌های طالبان، برای ادامه کار، آموزش و فعالیت ورزشی تلاش می‌کنند. این زنان برای ادامه فعالیت‌های خود ناچارند دور از چشم مقام‌های طالبان عمل کنند؛ زیرا هرگونه تخطی از محدودیت‌های این گروه می‌تواند پیامدهای جدی برای آنان داشته باشد.

در میان این زنان، زنی پس از ممنوعیت فعالیت آرایشگاه‌های زنانه، کسب‌وکارش را دو بار به‌صورت مخفیانه راه‌اندازی کرده است؛ یک بازیکن پیشین فوتبال که اکنون در خانه به گروهی از پسران آموزش می‌دهد و دختری ۲۰ ساله که برای حدود ۳۰ دانش‌آموز، از جمله دختران نوجوان، صنف درسی مخفی ایجاد کرده است.

این سه زن که به‌دلیل ترس از بازداشت نخواسته‌اند هویت‌شان فاش شود، به آسوشیتدپرس گفته‌اند که با وجود خطرهای امنیتی، نمی‌خواهند از کار، آموزش و علاقه‌مندی‌های‌شان دست بکشند.

بر اساس این گزارش که روز سه‌شنبه، ۲۶ عقرب، منتشر شده است، یک زن ۴۰ ساله که سال‌ها در آرایشگاه‌های کابل کار کرده بود، پس از ممنوعیت فعالیت آرایشگاه‌های زنانه، تصمیم گرفت کسب‌وکار خودش را به‌گونه‌ی مخفیانه راه‌اندازی کند.

او با کرایه‌کردن یک آپارتمان و خرید تجهیزات، آرایشگاهی ایجاد کرد، اما طالبان پس از شناسایی این محل، تجهیزات و بیش‌تر وسایل آن را ضبط کردند.

این زن با وجود این برخورد، بار دیگر آرایشگاهش را در محل دیگری باز کرد. اکنون هفت زن جوان در این آرایشگاه کار می‌کنند. او به آسوشیتدپرس گفته است که هر بار صدای کوبیده‌شدن دروازه را می‌شنود، نگران است که نیروهای طالبان پشت دروازه باشند.

در بخش دیگری از این گزارش، از یک زن ۲۰ ساله یاد شده است که بیش از یک سال پیش، پس از تجربه‌ی افسردگی ناشی از وضعیت موجود، تصمیم گرفت در خانه‌اش یک مرکز آموزشی ایجاد کند.

او با کمک خواهر نوجوانش، مضمون‌هایی مختلف را به حدود ۳۰ دانش‌آموز تدریس می‌کند. در میان دانش‌آموزان این صنف‌ها، دخترانی تا سن ۲۰ سال نیز حضور دارند.

دانش‌آموزان در ساعت‌های متفاوت به خانه می‌آیند تا توجه کسی را جلب نکنند. این زن گفته است که هدفش از ایجاد این صنف، فراهم‌کردن فرصتی برای ادامه آموزش دختران و زنده نگه‌داشتن امید در میان آنان بوده است. با این حال، او و خواهرش می‌دانند که برگزاری هر صنف ممکن است به بازداشت‌شان منجر شود.

یکی از این دو معلم به آسوشیتدپرس گفته است: «ما از طالبان بسیار می‌ترسیم. نگرانیم که روزی به سراغ ما بیایند، ما را به نقض قوانین‌شان متهم کنند، بازداشت کنند و با خود ببرند.»

آسوشیتدپرس هم‌چنان با یک بازیکن پیشین تیم ملی فوتبال زنان افغانستان گفت‌وگو کرده است که پس از ممنوعیت ورزش زنان، فرصت ادامه فعالیت ورزشی خود را از دست داد.

این زن که در نوجوانی به تیم ملی فوتبال انتخاب شده بود، پس از ممنوعیت ورزش زنان دچار افسردگی شد و برای شش ماه تقریباً از اتاقش بیرون نرفت.

او پس از مدتی به ورزش در خانه روی آورد و با استفاده از تایرهای کهنه‌ی موتر، وسیله‌ای ابتدایی برای تمرین مشت‌زنی ساخت. این زن اکنون در حویلی خانه‌اش به گروه کوچکی از پسران فوتبال آموزش می‌دهد تا مهارت‌ها و تجربه‌اش را به نسل تازه منتقل کند.

با این حال، او امید چندانی به آینده‌اش در افغانستان ندارد و می‌خواهد به کشور دیگری پناه ببرد. او گفته است: «برای خودم در افغانستان هیچ امیدی نمی‌بینم. هیچ دری به روی ما باز نیست.»

با این حال، در واکنش به پرسش‌های آسوشیتدپرس درباره‌ی محدودیت‌های زنان، محمد اسلم بدریوال، سخنگوی وزارت امر به معروف و نهی از منکر طالبان، گفته است که این وزارت به تأمین حقوق همه بر اساس شریعت اسلامی متعهد است.

او گفته است زنان می‌توانند فعالیت‌های اجتماعی و تجاری داشته باشند، مشروط بر این‌که اصول شریعت اسلامی و قوانین نافذ را رعایت کنند.

این در حالی است که طالبان پس از بازگشت به قدرت در آگست ۲۰۲۱، محدودیت‌های گسترده‌ای بر زندگی زنان و دختران وضع کرده‌اند. دختران از آموزش بالاتر از صنف ششم محروم‌اند و زنان از حضور در بسیاری از محیط‌های کاری و شماری از مکان‌های عمومی منع شده‌اند. فعالیت آرایشگاه‌های زنانه و ورزش زنان نیز ممنوع شده است.