رابرت جارویک، مخترع نخستین قلب مصنوعی برای انسان، در سن ۷۹ سالگی درگذشت.
خانوادهی جارویک اعلام کردند که او دوشنبه، ۲۶ می ۲۰۲۵ میلادی در خانهاش در شهر منهتن ایالت نیویورک امریکا درگذشت.
دکتر جارویک در رشتهی مهندسی پزشکی تحصیل کرد و آرزو داشت با ساختن یک قلب مصنوعی، برای پدرش عمر بیشتری به ارمغان بیاورد.
اختراع او دیرتر تکمیل شد و نتوانست پدرش را نجات دهد.
اما قلب مصنوعی که جارویک ساخت برای نخستین بار چهار دهه قبل، در سال ۱۹۸۲، در بدن بارنی کلارک ۶۱ ساله پیوند زده شد.
کلارک یک دندانپزشک بود و به دلیل عارضهی قلبی فقط چند هفته از عمرش باقی مانده بود. او داوطلب شد که نخستین دریافتکنندهی قلب مصنوعی باشد.
کلارک پس از دریافت قلب مصنوعی ساخته شده توسط جارویک، ۱۱۲ روز دیگر زنده ماند.
او در این مدت مدام در شفاخانه بود و قلب پیوندیاش به کمک یک پمپ هوای ۲۰۰ کیلوگرامی کار میکرد.
هنگامی که به هوش آمد جملهی زیبایی به زبان آورد و به همسرش گفت: «با وجوید اینکه قلب ندارم، اما همچنان عاشقت هستم.»
این اختراع جارویک نه تنها که یک شهکار مهندسی و پزشکی بود، بلکه امیدواری بزرگی برای بشریت خلق کرد.
او امکان جایگزینی قلب انسان با دستگاه مکانیکی را ممکن ساخته بود.
اختراع او سرآغاز مسیری شد که اکنون پزشکان در ووهان چین قلب مصنوعی با سه سانتی متر قطر و فقط ۴۵ گرم وزن ساخته و به یک کودک پیوند زدهاند.
