برنامه جهانی غذا اعلام کرد که طی پنج سال سلطه‌ی گروه طالبان، فقر و گرسنگی در حدی افزایش یافته که سوءتغذیه در ۱۲ ولایت افغانستان در سطح بحرانی رسیده است.

برنامه جهانی غذا امروز (سه‌شنبه، ۱۳ اسد) در گزارشی اعلام کرد که این موضوع در ماه‌های آینده جان کودکان و مادران زیادی را خواهد گرفت.

برنامه جهانی غذا در این گزارش خود از ولایت‌ها نام نبرده و صرف گفته است که یک‌سوم کشور در بحران است، اما خبرگزاری فرانسه به نقل از مقام‌های این نهاد نوشته است که ولایت‌های هلمند، دایکندی، زابل، بغلان، ارزگان، پکتیکا، نورستان، سرپل، غور، قندهار، فاریاب و لوگر در سطح بحرانی سوءتغذیه کودکان قرار دارند.

برنامه جهانی غذا گفته است که افزایش ناامنی غذایی ناشی از فقر و بیکاری، کمبود خدمات صحی، کمبود دسترسی به آب سالم، کاهش دسترسی به خدمات تغذیه ضروری و افزایش بیماری‌های ساری از دلایل اصلی بحرانی شدن وضعیت در این ولایات است.

این نهاد گفته است که امسال بسیاری از کودکان افغانستان حتا در فصل اوج دسترسی به مواد غذایی(اواخر بهار و اوایل تابستان) نیز غذای کافی نداشتند.

برنامه جهانی غذا هشدار داده است که ناامنی غذایی کودکان در سه‌ ماه نخست سال جاری میلادی به ۴۷ درصد رسیده و با توجه به کاهش کمک‌ها و گذشتن از فصل پرمحصول سال در افغانستان، این وضعیت بدتر هم خواهد شد.

جان آیلیف، مدیر برنامه جهانی غذا در افغانستان گفته است: «صدای ضعیف گریه نوزادان دچار سوءتغذیه در مراکز صحی افغانستان همچنان طنین‌انداز است؛ جایی که مادران نگران، که بسیاری از آنان خود نیز از گرسنگی رنج می‌برند، کودکان‌شان را با امید به درمان به مراکز صحی می‌آورند.»

او افزوده است: «ما شاهد تحلیل رفتن نسل آینده هستیم، در حالی که اکنون فصل برداشت محصولات زراعتی و زمان فراوانی غذا است. این وضعیت نه‌تنها دلخراش، بلکه غیرقابل قبول است.»

براساس گزارش سازمان ملل متحد، در سال جاری میلادی در افغانستان شمار کودکان مبتلا به سوءتغذیه حاد به ۳.۷ میلیون و زنان باردار و مادران شیرده مبتلا به سوءتغذیه به ۱.۲ میلیون نفر می‌رسد.

این وضعیت در حالی رو به وخامت گذاشته است که کمک‌ها همچنان کاهش می‌یابد و سال گذشته، ۱۴۲ مرکز صحی در سراسر افغانستان تعطیل شد و بیش از ۱۳ هزار کودک به‌دلیل کاهش کمک‌های بشردوستانه از برنامه‌های درمان سوءتغذیه حذف شدند.

پس از سقوط نظام جمهوری و تسلط مجدد طالبان بر کشور در سال ۱۴۰۰ خورشیدی، افغانستان یک بار دیگر به دلیل حاکم شدن یک «گروه تروریستی» تحت تحریم‌های جهانی قرار گرفت.

سیاست‌های طالبان مبنی بر محروم کردن زنان از حقوق آموزش و کار و نفی تمام ساختارها و قوانین بشردوستانه و جرم‌انگاری فعالیت‌های حقوق‌بشری، کمک‌های بین‌المللی تقریبا قطع شده است.

همچنین پس از آغاز جنگ این گروه با پاکستان و انسداد مرزها از هردو جانب و توقف صادرات و واردات از گذرگاه‌های مرزی، همچنین بازگشت اجباری ۵.۵ میلیون مهاجر از پاکستان و ایران، وضعیت را به گونه‌ای رقم زده است که سازمان‌های بین‌المللی همه روزه نسبت به یک بحران انسانی بزرگ در کشور هشدار می‌دهند.